Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

Άβυσσος





Όταν το στομάχι σφίγγεται,
τα χέρια παγώνουν,
η κρίση θολώνει,
τα πόδια μοιάζουν να μην κινούνται.

Αυτό είναι ο τρόμος…

Και ο τρόμος είναι σαν την άβυσσο.
Σε τρώει, σε καταπίνει αχόρταγα.
Πίνει τις πιο καλές στιγμές σου γουλιά γουλιά.
Μαραίνει κάθε ευτυχία σαν το θάνατο.

Σε τυλίγει ζεστά και σε παίρνει μαζί του…
σε μονοπάτια που δε θες να πας..
σου μαθαίνει τη θλίψη..
σε κάνει ατρόμητο γιατί πρέπει να επιβιώσεις.
Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να τα βγάλεις πέρα μαζί του.
Μαθαίνεις να μην αφήνεσαι ποτέ…
Φοβάσαι να γελάσεις, γιατί ξέρεις…
κάθε χαμόγελο στο τέλος θα το πληρώσεις ακριβά.

Και καταστρέφεις με μανία ότι φτιάχνεις,
για να μην προλάβει να το κάνει εκείνος.
Γίνεσαι έρμαιο του, υποδουλώνεσαι σχεδόν με υπακοή…
Κάνεις ότι σου λέει, και γκρεμίζεις….
Και όταν γκρεμίζεις πονάς, πονάς πολύ…
Βουβά, ανήμπορα, μάταια…

Και το μόνο που θες είναι ένα ζεστό χέρι,
Να πιάσει το δικό σου την ώρα που διαλύεις τα πάντα.
Και να σε σταματήσει,
να σε κάνει να πάψεις να φοβάσαι,
να σε κάνει να νοιώσεις σιγουριά.
Να σε γεμίσει αγάπη, που δε θα στην πάρει πίσω.
Γιατί αν την πάρει ο τρόμος θα δικαιωθεί ξανά.

Έχουν υπάρξει αρκετά τέτοια χέρια.
Που σε έκαναν να αφεθείς…
Και τότε έπεσες βαθύτερα,
και το θυμάσαι… και το θυμάται και ο τρόμος μέσα σου…
και το εκμεταλλεύεται…

Γελάει χαιρέκακα σε μια γωνία…
πάντα είναι εκεί και παρακολουθεί,
και σχεδόν πάντα δικαιώνεται…

Δε θα σε δικαιώσω ξανά…
Ποτέ ξανά…
Χρόνια ζω στην τρέλα σου,
χρόνια με κυβερνάς…
χρόνια τώρα με ορίζεις, με καταστρέφεις και με ξαναγεννάς.
Μουδιάζεις το μυαλό μου και ορίζεις τη σκέψη μου…
Είσαι ο πιο πιστός μου σύντροφος,
Το πιο σκληρό μου ναρκωτικό…

Μα τέρμα, σήμερα ήταν η τελευταία σου φορά που με πάτησες…
Ήταν η τελευταία φορά που με έκανες να κλάψω…



Γράφτηκε από τη Mimosa Pudica, κατά κόσμον Φωτεινή, σήμερα 11-12-2014


Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

Τα εξώφυλλα σου...




Χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια βιβλία,
όλα έχουν γραφτεί με ένα σκοπό…
να μιλήσουν για όσα νοιώθει ο άνθρωπος.

Μα να μιλήσουν γιατί;;
Όταν κάθε μέρα είναι διαφορετική,
όταν ξυπνάς από ένα καινούριο όνειρο…

Περιγράφουν, αναλύουν, φιλοσοφούν.
Ντύνονται με όμορφα εξώφυλλα και εικόνες…
Ανοίγουν τα φτερά τους σαν παγώνια,
Να εντυπωσιάσουν…

Αγοράζεις ένα βιβλίο για το εντυπωσιακό του, καλοδεμένο εξώφυλλο,
Για την όμορφη γραμματοσειρά, και τις παχιές μυρωδάτες σελίδες.
Και μένει στη βιβλιοθήκη και όταν το διαβάσεις απογοητεύεσαι.

Δε φταίει το βιβλίο όμως,
Φταίει ότι φαντάστηκες γι αυτό…


Τι σημασία έχουν λοιπόν τα εξώφυλλα και η ωραία γραμματοσειρά,
Όλα τα στολίδια που του έχουν φορτώσει;;
Όταν καμμία ουσία δεν έχει για εσένα;;

Πόσο σπουδαίο είναι το εξώφυλλο να μην έχει σημασία..
Μόνο το περιεχόμενο, μόνο ότι αξίζει,
Και ότι μένει αφού εκείνο φθαρεί και γεράσει
Και χάσει τη λάμψη του και το άρωμα του έχει γίνει μεστό,
Γιατί έχει παλιώσει, τόσο όσο πρέπει κάθε φορά.
Και η ομορφιά του είναι ανεξήγητη και εξαρτητική,
Όταν αυτό σε συνοδεύει σε ώρες μοναξιάς και απόγνωσης,
σε στιγμές ευτυχίας και τρέλας…

Βιβλία είναι οι άνθρωποι…
Τους βάζεις στη ζωή σου κάποιες φορές για το όμορφο εξώφυλλο…
και όταν πια δεν έχουν σημασία τους στοιβάζεις, τους χαρίζεις…

Πόσο σπουδαίο είναι να διαλέγεις τους ανθρώπους από την ουσία…
πόσο σπουδαίο είναι να μη χρειάζεσαι τα εξώφυλλα…
πόσο σπουδαίο να μπορείς να δεις την ψυχή,
να εκτιμήσεις τα αισθήματα,
να κλάψεις σε μια αγαπημένη αγκαλιά,
να γελάσεις σε ένα αληθινό πρόσωπο,
που θα σε συνοδεύσει, όπως το αγαπημένο σου βιβλίο,
πάντα και παντού, ακόμα και όταν δεν είναι μαζί σου!


Γράφτηκε από τη Mimosa Pudica, κατά κόσμον Φωτεινή στις 7-12-2014