Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Στάσου...






Σε σκέφτομαι και τρομάζω,
Από αυτό που ένοιωσα όταν σε είδα να φεύγεις.
Γιατί δεν έτρεξα να σε προλάβω,
Και αν σε προλάβαινα δεν ξέρω τι θα σου έλεγα.

Μπορεί να σου έλεγα απλά ¨στάσου¨
Χωρίς να σου δώσω κάποιο λόγο να το κάνεις.

Είμαι μικρή και γίνομαι μικρότερη.
Μπροστά στον φόβο.

Και χρειάζομαι μια φωνή να μου πει να μη φοβάμαι.
Αλλά ποιον να φορτώσεις με μια τέτοια ευθύνη;

Πώς να ζητήσεις κάτι…
Όταν δεν ξέρεις πώς να το ονομάσεις;;

Πως λες ¨ άσε με να σε φροντίσω¨ ,
Όταν σε τρομάζει ο εαυτός σου;
Αυτό που έγινες και ο καθρέφτης το βλέπει σωστό.
Μα κάπου μέσα σου ξέρεις πως δεν είναι.

Προσπαθείς να θυμηθείς που ήσουν,
Να ξεκινήσεις από την αρχή.
Μα δε θυμάσαι…
Σε βαραίνει σαν πέπλο της νύχτας,
Ένα σκοτάδι λησμονιάς.

Τι ήθελες; Που ήσουν; Πως έφτασες εδώ;
Που θα πας αύριο; Θα κρύβεσαι για πάντα;

Έως πότε θα γελάς στον κόσμο;

Σπάσε, δεν είναι κακό να τσακίζεις καμιά φορά!!
Ή μήπως είναι;
Και ποιος ξέρει πια;

Κουβαλώ το χαμόγελό μου μαζί μου,
Όπως η χελώνα το καβούκι της.
Κρύβομαι στο χαμόγελό μου με επιτυχία.

Όταν χαμογελάς σε ξεχνούν όλοι.
Όταν χαμογελάς, απλά είσαι εκεί,
Δεν βαραίνεις κανέναν, δε ζητάς τίποτα.

Γελώ γιατί θέλω, γελώ γιατί μου αρέσει…
Απλά θέλω να τσακίσω, θέλω να λυγίσω…

Έχω όμως ανάγκη να ξέρω,
Πως μόλις σηκωθώ θα είμαι πάλι εγώ.
Πως δε θα με κοιτάξεις με λύπη.
δε θα είμαι λιγότερο δυνατή αν κλάψω,
απλά θα είμαι ο εαυτός μου.

Τον αντέχεις;;
Θες να τον δεις;;;

Και τότε θα μπορώ να σου πω,
Άσε με να φροντίσω όλες τις πληγές σου.
Και σου υπόσχομαι, δε θα σου ανοίξω άλλες.

Απλά άσε μου λίγο χώρο να λυγίσω
Και να μπορώ να σου δώσω λόγο να σταθείς και να με κοιτάξεις…


Γράφτηκε από τη Mimosa Pudica  κατά κόσμον Φωτεινή, σήμερα 18.11.2014

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Νόμιζα...



Κι εγώ που νόμιζα,
Πως τη ζωή μου την ορίζω εγώ γελάστηκα…
Κανόνες, ηθική και στερεότυπα..
Τόσο βαθειά μέσα μου.
Τα τινάζω ένα ένα
Μα σαν το κεφάλι της Λερναίας Ύδρας,
Μόλις κόψω ένα, βρίσκεται κι άλλο στο δρόμο μου.

Προσπαθώ, αλήθεια προσπαθώ
Και φοβάμαι, φοβάμαι πολύ.

Πως όλη αυτή η κίνηση θα καταπιεί και εμένα
Και όλα αυτά που πιστεύω σήμερα
Θα είναι ιστορίες να θυμάμαι
Τα βράδια της μοναξιάς μέσα στο πλήθος
Που θα του μοιάζω τόσο που θα με πληγώνει

Φοβάμαι πως θα γίνω ότι φοβάμαι

Συμβιβασμός…
Η λέξη που μπορεί να μου παγώσει την ψυχή.
Φωνές που με καλούν να μοιάσω, να αλλάξω, να αρνηθώ, να ξεχάσω…

Ένας κόσμος που αν δεν του μοιάζεις σε διώχνει
Και σε στέλνει σε έναν άλλο υπέροχο
Που όλοι διαφέρουν μεταξύ τους και ζουν ευτυχισμένοι

Εκεί όπου η μοναχικότητα είναι ευλογία
Και οι λέξεις έχουν νόημα
Και βγαίνουν από στόματα αληθινά…
Λένε αλήθειες, ακόμα και τα ψέμματα είναι αληθινά.

Εκεί που δεν υπάρχει καλό και κακό
Σωστό ή λάθος…
Δεν υπάρχουν δάκτυλα να σε δείχνουν με περιφρόνηση
Εκεί που το λίγο σου έχει αξία όπως και το πολύ…
Εκεί που δεν είναι ντροπή να πεις δεν ξέρω…
Εκεί που ο εαυτός σου μπορεί να ανήκει..

Αυτό δεν έχει αξία?

Κόσμος αληθινός ή κόσμος φαντασιακός,
Τι σημασία έχει?
Αν δεν ονειρευτείς τον κόσμο πως θα τον φτιάξεις?
Κι αν δε φτιάξεις λίγο από εσένα,
Αν δε μάθεις εσένα,
Αν δεν απογοητεύσεις εσένα
Πως θα αλλάξεις τον κόσμο?

Γράφτηκε από τη Mimosa Pudica, σήμερα 10-11-2014

Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2014

Η θάλασσά μου...



Τη θάλασσα εγώ την έχω μέσα μου...
τη φουρτούνα και τη γαλήνη της!

Τη θάλασσα μου εγώ την τρέφω
με αέρα και με ήλιο...

Τη θάλασσα μου εγώ την προσκυνώ
όπως τα μάτια σου...

Τη θάλασσα μου την αγαπώ
όπως αγαπώ τα λόγια σου...
όταν αυτά χαϊδεύουν
και όταν αυτά πονάνε...

τη θάλασσα μου εγώ
τη γιατρεύω...

τις φτιάχνω λιμάνια και κόλπους και σπηλιές

Να κρύβεται, να γαληνεύει και να ξεσπάει...

Η θάλασσα μου παίρνει το χρώμα σου...

Δεν είναι μπλε, μήτε πράσινη, μήτε διάφανη...

Τη θάλασσά μου εγώ στη χαρίζω...
Για 'σενα τραγουδήσανε τα κύματά της...
Για 'σενα κόπασε η φουρτούνα της...

Η θάλασσα μου είναι παράλογη..
Μα η θάλασσα μου είναι δυνατή...

Η θάλασσά μου έχει καρδιά...
και χτυπά και χτυπά και χτυπά...

Η θάλασσά μου με καλεί
στα πιο μακρινά ταξίδια του νου...

Η θάλασσα μου κάνει όνειρα!
Τα ακούς?

Η θάλασσά μου λέει τραγούδια!
Τα ακούς?

Η θάλασσά μου ξεχειλίζει!
Μπορείς να τη δεις?

Η θάλασσα μου τώρα μου κόβει τη μιλιά!

Η θάλασσα μου και αύριο θα είναι εδώ!

Τώρα νυχτώνει... Σιωπή...
Η θάλασσά μου αφουγκράζεται να σε ακούσει!

Γράφτηκε από τη Mimosa Pudica κατά κόσμον Φωτεινή σήμερα 4/11/2014

Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2014

Κάτι....





Υπάρχουν κάποιες φορές που θέλεις κάτι τόσο πολύ, σχεδόν απεγνωσμένα. Αυτή η επιθυμία κατακλύζει όλο σου το είναι. Μια αίσθηση ότι ποτέ δε θα ολοκληρωθείς, ποτέ δε θα σταματήσεις να έχεις ανάγκη αυτό το κάτι. Το Μεγάλο σου Κάτι.
Και όσο κρατάει η επιθυμία, σιγά σιγά ξεχνάς τι είναι αυτό που θες, ξεχνάς τι σε τράβηξε τόσο κοντά του αρχικά. Το υποκείμενο έχει χαθεί, το έχει ρουφήξει όλο μέσα του, αυτό το συναίσθημα, αυτή εν αγωνιώδης μάχη να το κατακτήσεις, να το κάνεις δικό σου.
Προτού όμως το καταλάβεις, έχεις γίνει εσύ δική του. Υπάρχεις για να πολεμάς να κατακτήσεις, χωρίς να έχει σημασία τι είναι αυτό, βάζεις όλες σου τις δυνάμεις, αφιερώνεις όλο σου το χρόνο, αναπνέεις για να καταφέρεις αυτό που μοιάζει ακατόρθωτο και που χωρίς αυτό πορεύεσαι μισή.
Όλα μοιάζουν λίγα, μικρά και ανώφελα. Η τρύπα αυτή στην καρδιά και στο μυαλό δεν μπορεί να καλυφθεί με ημίμετρα, πάντα είναι όλα λίγα... οι στιγμές είναι μικρές και ανούσιες, γιατί εσύ δεν είσαι εκεί. Εσύ φαντασιώνεσαι πως θα ήταν αν ζούσες με αυτό το κάτι, με αυτή τη συγκεκριμένη συνθήκη που έχεις συνάψει με τον εαυτό σου και ακόμα δεν έχεις καταφέρει να την εφαρμόσεις.
Τελικά αυτό το Κάτι έρχεται... αυτό που ζητούσες τόσο καιρό είναι εκεί. Έχεις θυσιάσει ώρες, μέρες και νύχτες να το σκέφτεσαι και πως θα ήταν να ζεις με αυτό. Έχεις θυσιάσει ανθρώπους, έχεις θυσιάσει ακόμα και εσένα. Και τώρα είναι εδώ και εσύ μπορείς να αφοσιωθείς σε αυτό και να αναπληρώσεις και όλες τις στιγμές που έχασες, αφού τώρα πια λογικά θα έπρεπε να είσαι χαρούμενη, ευτυχισμένη, πλήρης....

Παρ όλα αυτά... κενό, τίποτα....

Αναρωτιέσαι γιατί συμβαίνει αυτό... αναρωτιέσαι ακόμα και για αυτό που ήρθε, που το έκανες να έρθει , που πάλεψες τόσο γι αυτό... "Αυτό ήταν? Γι αυτό πάλευα?"

Πάλι κενό... χειρότερα από πριν.... Τόσοι αγώνες... τόση αγωνία, τόσες θυσίες... για ποιο λόγο?

Μα δε στο ζήτησε κανείς!!!

Και όμως... δε φταίει το Κάτι που στάθηκε ανεπαρκές μπροστά στις προσδοκίες σου... Τόσο καιρό δε ζούσες για να έρθει, ζούσες για να παλεύεις. Αυτή η προσπάθεια σε κατέκλυσε, αφοσιώθηκες τόσο πολύ στην πάλη που ξέχασες τον λόγο που αρχικά ξεκίνησες, δεν είχε καμία σημασία τελικά το τι, το πότε, το πως. Το μοναδικό που είχε σημασία ήταν το ότι βρισκόσουν σε αυτή την κίνηση. Το γεγονός ότι είχες ένα καρότο να κυνηγάς...

Υπήρχαν πολλά γύρω σου για να ψάξεις, να βρεις, να αγαπήσεις... και όμως τα έκανες όλα πέρα θεωρώντας πως είναι πολύ μικρά, πολύ λίγα για εσένα. Ήταν τελικά?

Άφησες τα πάντα πίσω σου... φρόντισες να απομακρύνεις ότι θα ήταν "εμπόδιο" στο δύσκολο δρόμο σου.... Και τελικά αυτό που πήρες ήταν ένα κενό πουκάμισο... Δεν είχε πρόσωπο, δεν έφερε μαζί του δώρα... ή έφερε το μεγαλύτερο...

Κι άλλο πρόβλημα... τώρα που ήρθε και είναι εδώ τι θα το κάνεις, πως θα του φερθείς? Θυμάσαι? και όλα τα υπόλοιπα που έδιωξες κάποια στιγμή είχες αγωνιστεί για να τα πετύχεις... και όμως σχεδόν με ευκολία τα έβαλες στην άκρη.

Θα κάνεις τα ίδια ξανά?

Φαινομενικά οι επιλογές είναι δυο... βασικά έτσι έχεις μάθει να κυκλοφορείς και να ζεις... άσπρο-μαύρο, κρύο-ζέστη.....

Πλέον όμως δε γίνεται έτσι, δεν μπορείς να το κάνεις... νοιώθεις προδωμένη και ταυτόχρονα προδότρα.... ότι βάδιζες σε λάθος δρόμο... ξαφνικά νοιώθεις τη θερμοκρασία να αλλάζει και βλέπεις γύρω σου χρώματα... καινούριος κόσμος... σε φοβίζει! Ήταν πάντα τόσο εύκολο να ζεις με τους δικούς σου κανόνες, στο δικό σου κόσμο....

Τι θα κάνεις τώρα? Που θα πας?

Κοιτάς γύρω σου... Τόσοι πιθανοί δρόμοι να ακολουθήσεις... έχεις χάσει πολύτιμο χρόνο και θέλεις να τους εξερευνήσεις όλους... Πάλι η επιθυμία.... φοβάσαι μη σε κατακλύσει ξανά...

Κλείνεις τα μάτια, πετάς ένα κέρμα... κορώνα ή γράμματα... όπου σε βγάλει...

Τώρα ξέρεις... όποιο δρόμο και να πάρεις το βασικό είναι να κρατήσεις τον εαυτό σου, την ακεραιότητά σου. Τα μάτια σου και την ψυχή σου ανοικτά... Όχι άλλες παρωπίδες!

Μα γιατί σε κάποιο σημείο της ζωής σου τις φόρεσες? Θυμάσαι ακόμα... κάποτε δεν ήσουν έτσι... Μήπως σου τις φόρεσε κάποιος άλλος? Και αν ναι, γιατί τον άφησες?

Φταις.... ξέρεις πρέπει να αλλάξεις... και για να το κάνεις πρέπει να ξεχάσεις και να θυμάσαι ταυτόχρονα... Δύσκολο... πολύ δύσκολο... Και???

Συνεχίζεις...

Το κέρμα έπεσε, η αφετηρία ορίστηκε... Τώρα περπάτα...

Με τα μάτια ανοικτά!!! Με την καρδιά ανοικτή.... Μην το ξεχνάς αυτό!!!!

Προχώρα... Ακούς.... Προχώρα.....


Γράφτηκε από τη Mimosa Pudica κατά κόσμον Φωτεινή, σήμερα 1//11/2014